2010/Jul/20

เนื่องด้วยข่าวคราวได้แพร่กระจายออกสู่สาธารณชนเป็นที่เรียบร้อย

ก็ถึงเวลาต้องมาน่ะเขียนบันทึกนี้สักที

อย่างน้อยก็เป็นการเล่าประสบการณ์ให้ทุก ๆ คนที่เป็นห่วงได้ฟังกันนะ ^^

---------------------------------------------------

วันจันทร์ที่ 19/7/53

ช่วงเช้าถึงสีโมงกว่า ๆ ก็อยู่ที่ ER (คือ ห้องฉุกเฉิน) ตลอด

ก็มีเคสมาเรื่อย ๆ 

ทั้งถูกตะปูตำ  ปวดท้องมาก  บลา บลา

และก็เคสที่ส่งตัวมาจากร.พ.ชุมชน

เช่น  ที่สงสัยไส้ติ่งอักเสบที่ไม่มีไข้  ไม่มีกดเจ็บที่ท้อง ฯลฯ 

((บ้าบอมาก))

อยู่กับพี่ ๆ พยาบาล  และพี่เอ staff เวชศาสตร์ฉุกเฉิน

จะหมดเวลาราชการ  ซึ่งก็คือ 16.30 เราก็ไปนั่งเล่นในห้องพักแพทย์ที่ ER กับเพื่อน intern อีก 2 คน

นั่นคือพี่หมี  กับ 1st

แล้วก็มีโทรศัพท์เข้ามา...

((ยัง ๆ ยังไม่ถึงช่วงเด็ด))

16.50

เคสแรกที่เข้ามาหลังเราลงเวรไปคือ

MCA คือ  อุบัติเหตุทางรถมอเตอร์ไซค์

เป็นผู้หญิง  หน้าผากผิวหนังฉีกเห็นถึงกะโหลก เลือดไหลทะลัก

ขาซ้ายแหลก จนเกือบจะขาด

((ใครกินอะไรอยู่ต้องขออภัย))

คนไข้ร้องโอย ๆ ตัดขาหนูเถอะ  หนูเจ็บมากจริง ๆ 

เราก็รับหน้าที่ห้ามเลือดที่หัวก่อน...  ส่วนอีก 2 คน ก็ดูแผลที่ขา  และตรวจอื่น ๆ 

((หนูยังไม่ลืม ABCD นะคะอาจารย์))

พอเริ่มโอเค  ก็ขอตัวไปดูห้องคลอด...

((จริง ๆ แล้ววันนั้นอยู่เวรสูติค่ะ))

ก็เดินออกไป

ขณะเดินไปถึงห้องคลอดก็ได้ยินเสียงไซเรนรถพยาบาลดังมาก ๆ 

ก็ไม่ได้คิดอะไร  เพราะปกติก็มีบ้างอยู่แล้ว  

ในใจก็คิดว่า  เวร 1st นี่เยินจริง ๆ เดี๋ยวดูห้องคลอดเสร็จจะแวะไปหาอีกรอบ

ห้องคลอดก็เต็มไปด้วยคุณแม่นอนเรียงรายอยู่มากว่า 12 คน

อะไรกัน  วันนี้ไม่ได้นอนแน่ตรู!!!!!!!

17.05

เสียงโทรศัพท์ที่ห้องคลอดดังขึ้น

พี่พยาบาลพูดไปว่า "ที่ห้องคลอดตอนนี้ยุ่งมาก ๆ จริง ๆ ค่ะ  ไปไม่ได้เลย"

((พี่พยาบาลอยู่เวรห้องคลอด 2 คน))

แล้ววางหูไปหันมาบอกว่า  ER โทรมาบอกว่า "ระเบิดลง" น่ะหมอ

เราก็คิดว่า  สงสัยคงคนไข้เยอะมาก ๆ ละมั้ง  เลยใช้คำว่าระเบิดลง

ก็ เลยถามพี่เค้าไปว่า  "พี่หมายถึงระเบิดจริง ๆ หรือว่าแค่คนไข้เยอะคะ"

"ระเบิดลงจริง ๆ ค่ะหมอ  เนี่ยเค้าโทรตามคนลงไปช่วย"

(+o+)

งานเข้าแล้วไง

วิ่งกระหืดหระหอบจากห้องคลอดที่อยู่ชั้น 2 ลงมาที่ ER

17.13

ภาพแรกที่เห็นคือ  พี่ ๆ ทหารมากมายอยู่ใน ER ทั้งคนเจ็บและคนที่มาส่งคนเจ็บ

และเพื่อน intern 2 คนดังกล่าวกับพี่ ๆ staff หลายคนที่มาช่วยกัน

แต่ละคนจะมีอาวุธประจำกายคือ ผ้าพลาสติก  ถุงมือ และหน้ากาก

เราก็เลยไปเอาบ้าง...ครบชุด

แล้วก็เดินไปโซนต่าง ๆ 

โซนแดง...เตียงแรกคือ  หญิงสาว MCA คนนั้นที่ต้องถูกเข็นไปแอบไว้ก่อน

เพราะว่าเข็นออกไป X-ray ไม่ทัน

เตียงต่อมามีท่านกั้น  มีพี่ staff กำลังจะใส่ ICD (คือสายที่แทงเข้าไประบายเลือดในปอด)

เราวิ่งมา ((ต้องใช้คำว่าวิ่ง  เพราะทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ต้องหาคนไข้ที่ยังไม่มีใครตรวจ))

ไปเจอคนท้องคนนึงกำลังเข็นเข้ามา  

พบว่าที่หลังมีสะเก็ดระเบิดฝังอยู่

กำลังจะตรวจก็มีพี่อีกคนวิ่งเข้ามาบอกว่า  น้อง ๆ คนนี้พี่ตรวจแล้ว

เราก็เลยวิ่ง ((อีกแล้ว)) ไปต่อ  เจอเด็ก 2 คน  กับหญิงวัยยี่สิบกว่า ๆ นอนแอบอยู่  

ก็เข้าไปถาม  

เด็กคนแรกบอกว่า  หนูเล่นกีฬาสีที่ปาเสมัสแล้วเป็นลมมาค่ะ

ก็เลยรีบตรวจดูไม่มีความผิดปกติใด ๆ สัญญาณชีพทุกอย่างดี  เลยบอกให้นอนพักก่อนนะ

เด็กคนที่ 2 บอกว่า  หนูนั่งกินก๋วยเตี๋ยวอยุ่ข้าง ๆ ร้านที่ระเบิดค่ะ  

พอระเบิดเก้าอี้หนูก็ล้ม  สะโพกกระเทก

ตอนนี้หนูเจ็บตรงไหน?

ตรงนี้ค่ะ  --  พร้อมกับชี้ที่สะโพก

เราก็ตรวจดูทั่วร่างกาย  พบว่าไม่มีลักษณะกระดูกแตกหัก  ไม่บวมอะไร  ขยับได้เต็มที่  

ก็บอกว่า  "เบื้องต้นไม่มีอะไรหักนะคะ  ฟังเสียงหายใจก็ปกติดี  เดี๋ยวนอนพักดูอาการที่มุมนี้ก่อนนะ"

พอพูดจบคุณน้องก็หายใจเร็วขึ้นมาทันที  บอกว่า  หมอหนูหายใจไม่ออก...  ปวดหัวมากเลยค่ะ

เอาแล้วไง  ก็เลยฟังปอดอีกที  เคาะก็แล้ว  อะไรก็แล้ว  ก็เท่ากันดีนา...

แถมระบบประสาทก็ดีไม่มีเส้นไหนผิดปกติ

สักพักน้องก็เริ่มเกร็ง...  นี่แหละใช่เลย !!

เพื่อน ๆ คงเคยดูหนังเรื่องหมอเจ็บกันใช่ไหมคะ

แบบตอนต้นเรื่องนั่นแหละ..Hyperventilation syndrome..แน่นอน

คร้านจะเอาถุงครอบเด๋วก็โดนด่าอีก  ก็เลยให้พี่พยาบาลคนนึมายืนสอนหายใจ

ว่าแล้วก็เดินต่อไปยังเตียงหญิงสาววัยยี่สิบปี

บอกว่าเป็นอะไรมาคะ  ผู้ชายคนข้าง ๆ ก็ตอบว่า

อ๋อมีคนมาตรวจแล้ว...ให้นอนร.พ.ครับ  แฟนผมแพ้ท้อง  แต่พอกำลังจะขึ้นตึก  ระเบิดมาพอดี...

ซวยมากจริง ๆ ...  แพนน้อยคิดในใจ

เลยบอกว่า  งั้นเข็นมาไว้ที่เงียบ ๆ ดีกว่านะ  จะได้ไม่เครียดมาก  

มองคนไข้ก็สงสาร  คุณแม่แบบหน้าตาพะอืดพะอมอย่างมาก

เห้อ

ต่อมา  ก็เดินไปเจอพี่ทหารคนนึง  นอนอยู่ที่เตียงด้านโซนเหลือง

((แปลว่าคนไข้หนักรองลงมา))

ไม่มีบาดแผลใด ๆ 

คนไข้คุยกับเราได้  และบอกว่า

ผมอยุ่ในศาลาที่เกิดเหตุ  แต่ผมยืนอยู่หลังเพื่อนครับ  เพื่อนผมเลยโดนเต็ม ๆ ผมกระเด็นออกมา  ใหล่ซ้ายกระแทกพื้นครับ

อ้า...อันนี้สิค่อยเหมือนเคสทรอม่า = อุบัติเหตุ หน่อย

ก็ตรวจตามขั้นตอนไป  

สัญญาณชีพดี  การได้ยินชัดเจน 

((ที่ต้องตรวจการได้ยินเพราะอยู่ใกล้ระเบิดมากกลัวว่าแก้วหูจะมีปัญหา))

ฟังปอด 2 ข้างเท่ากันดี ((อีกละ))

ใหล่และไหปลาร้าไม่ผิดรูป  ไม่บวม  น่าจะเกิดจากกล้ามเนื้อกระแทก  กระดูกไม่น่าจะหัก

ก็เลยให้นอนพัก

เราก็เดินไปดูเคสอื่น ๆ ก็พบว่าได้มีหมอเข้าไปดูเรียบร้อยหมดแล้ว  

พี่ ๆ พยาบาลกำลังเคลียร์ญาติ ๆ ออกไปข้างนอกอยู่

ก็เดินไปรวมกลุ่มกัน  

พบว่า staff ศัลย์ที่อยู่เวร ((พี่เอ๋))  ก็กำลังอยู่ในห้องผ่าตัด

ช่วยผู้ชายที่ต้องใส่ ICD คนนั้น  เพราะว่ามีเลือดออกในท้อง

staff ศัลย์อีกคน  กำลังยืนอธิบายเรื่องอะไรสักอย่างที่พี่หมีหรือ 1st ถาม  ฟังไม่ทัน

พี่เอเดินมา...ถามว่ามีใครที่ยังมีปัญหาอีกไหม

ไม่ใช่หาเรื่อง  แต่หมายถึงว่า  ใครที่ไม่แน่ใจในการรักษาเบื้องต้นอีกไหม

พูดไม่ทันขาดคำ  ประตู ER1 ก็เปิดออก  มีเตียงเข็นมา

เห็นเด็กชักอยู่บนเปล...

เอ้า..ก็วิ่งเข้าไปดูกัน  พี่หมอเด็กมาพอดี  พี่เค้าเลยดูให้

เราก็เลยหันไปดู 2 เคสที่เราดูอยู่บ้าง...

พบว่าพี่ทหารคนนั้น  อยู่ ๆ ก็หายใจไม่ออก...เราก็เลยวิ่งไปดู  

ก็ยังตรวจร่างกายได้เหมือนเดิม  

เลยคิดว่าเครียดอีกรึเปล่านะ

ญาติ ๆ เพื่อน ๆ ทหารที่ยังไม่ได้ออกไปไหนเลยเริ่มกังวล

เราก็เลยให้ย้ายคนไข้ไปให้ออกซิเจน

ให้พี่เอมาช่วยดูก็คิดว่าไม่น่ามีปอดแตกอะไร

พอให้ ออกซิเจนก็ดีขึ้นเล็กน้อย  พร้อมกับถามว่า

หมอครับ  เพื่อนผมเป็นยังไงบ้าง

เราก็  โอ้...  เอาตัวเองให้รอดก่อนนะ...((แค่คิด))  เป็นอะไร เรายังไม่รุ้เลย

เลยบอกไปว่า "มีหลายคนนะคะ  แต่ตอนนี้ทุกคนพ้นขีดอันตรายแล้ว  ยังไม่มีใครเสียชีวิต"  

คนไข้ก็เลยนอนได้

กลับไปดูน้อง hypervent. ของเรา  ก็ยังไม่ดีขึ้น  พ่อแม่มาสีน่าเป็ฯกังวล

เราก็ฟังผอดอีกครั้ง  ก็เหมือนเดิม  เด็กเริ่มร้องไห้ ((ยิ่งเหมือนเข้าใหญ่))  หร้อมบ่นปวดหัว

เราก็เลยให้ใส่สายจมูกช่วยหายใจ 

((canular))

แต่ไม่ได้เปิด ออกซิเจนให้

((คืออย่างนี้ค่ะ...ภาวะไฮเปอร์เวรติเลชั่น ซินโดรม นี้เกิดจากการที่มีคาร์บอนไดออกไซด์ในเลือดต่ำเกินไป  ถ้ายิ่งให้ออกซิเจนจะยิ่งแย่...  ในเรื่องหมดเจ็บเค้าเลยเอาถุงครอบปากค่ะ))

เด็กก็ดีขึ้นเป็นลำดับ

เดินกลับไปหาน้องกฬาสี...คุณครูบอกว่าตอนนี้ดีแล้ว  ขอกลับก่อนได้ไหม...

เราก็ฮา...เออ  ใช่ลืมไปเลย  เลยตรวจร่างกายอีกครั้ง ง และให้กลับไปพักที่บ้าน

สุดท้ายก็แอบหันไปดู...คุณแม่แพ้ท้อง ก็พบว่า  มีคนว่างเข็ยขึ้นตึกไปแล้ว 

ดีใจแทนคุณแม่จริง ๆ  ทีได้ขึ้นไปซะที

ต่อมา...คนไข้ทุกคนที่มาจากเหตุการณ์ระเบิดก็ได้ทยอยไป x-ray ทีละคน สองคน

รวมถึงพี่ทหาราของเราด้วย  ได้ไป x-ray ปอดท่ากึ่งนั่ง...

ผลออกมาก็ปกติ  ได้นอนร.พ.ดูอาการ

คุณน้อง hypervent ของเราก็ยังนอนปวดหัวอยู่  เราก็เลยถามว่า  ยังปวดเยอะเหรอ

น้องก็ไม่ตอบ  มัวแต่นอนน้ำตาซึม 

เราเลยตรวจระบบประสาทดูอีกรอบ...((ย้ำคิดย้ำทำมาก ๆ))

ก็ยังคงปกติดีอยู่

เลยคิดจะฉีดยาแก้ปวดให้

น้องสาวบอกว่า  ไม่เอาค่ะ!!  ยังไงก็ไม่ฉีด  เราก็จนปัญญา

สักพักก็มีพี่หน้าคุ้น ๆ เดินมา

อ๋อ  พี่รองนายอำเภอมาดูนี่นา หันไปก็เจอมาทั้งอำเภอเลย 

เข้ามาถามอาการ  เราก็อธิบายไปว่าเครียด...กำลังนอนพักค่ะ

พี่เค้าก็โอเค  เดินจากไปดูเคสอื่น ๆ 

ต่อมาก็มีผู้สาวหน้าตาค่อยข้างดี  เดินถือวอมา...

ถามว่าเด็กคนนี้ต้อง admit ไหมคะ 

ก็กำลังให้ญาติตัดสินใจค่ะ  เบื้องต้นยังไม่จำเป็นแต่ถ้าไม่สบายใจก็จะ admit ก็ได่ค่ะ

ผู้สาวผู้นั้นถามว่า  ให้นอนเลยไม่ได้เหรอ

เราก็เลยตอบว่า  "จริง ๆ ก็ได้ค่ะ  แต่น้องเค้าไม่ยอมฉีดยาเลย  เลยถามว่าจะนอนไหม"

ผู้สาวเลยหันไปจะถามเด็กน้อย

เด็กน้อยเลยรีบตอบว่า "ฉีดก็ได้ค่ะหมอ..."
 
((สรุปมารู้ตอนหลังว่า  พี่สาวถือวอคนนั้นเป็นนายกเทศมนตรี)) 

-*-

ก็เลยฉีดยาให้

หายดีในบัดดล

ยานี่มันดีจริง ๆ ((บ้าบอ))

แล้วคุณแม่น้องสาวก็บอกว่า  งั้นขอนอนร.พ.ดูก่อนก็ได้ค่ะ

เราก็เลยโอเค  ดีใจได้เคลียร์ไปอีกเคส

สรุปก็ไป x-ray ดูปอดก่อนขึ้นวอร์ด  ก็ปกติดีอย่างที่คิดไว้

ความรู้ที่อาจารย์ให้มา  ใช้ได้ทุกอย่างจริง ๆค่ะ

ต่อมาก็เหลือแต่ intern น้อย ๆ 3 คน  มานั่งหายใจทิ้งที่เคาท์เตอร์พยาบาล...

พี่ ๆ พยาบาลก็ clear ห้องฉุกเฉินกัน

ก็มีเคสเด็กผู้ชายร้องจ๊ากกกกกกกกกกกกกก................มา 1 คน 

ก็เลยวิ่งไปดู...ปรากฏว่า...รีบไปเล่นฟุตบอล  เลยรีบรูดซิป  

ซิปติดกะจุ๋...  อิอิ

เลยฮากันใหญ่

พอเอาออกให้

ทุกคนนก็เริ่มแยกย้ายกัน  

19.35

พี่หมีไปดูวอร์อายุรกรรมที่วันนั้นอยู่เวร

เรากับ 1st ก็แอบหลบไปกินข้าวที่ห้องกินข้าวใน ER

แล้วเราก็ขอกลับมาพักที่หอ...

เหนื่อยอ่อนมากจริง ๆ

หลับไปไม่ได้ปิดไฟเลย

((ไม่ได้อาบน้ำด้วย  เหอ ๆ))

ตื่นขึ้นมาอีกที 6 โมงเช้า

เห้ย  เวรสูติเมื่อวานไม่มีเคสมีปัญหาเลยเรอะ  ช่างดีจริง ๆ

แล้วก็เริ่มเช้าวันใหม่อีกครั้ง...

----------------------------------------------------------------

สนุกไหมคะทุก ๆ คน ^^

ไว้จะมาเล่าใหม่นะคะ


~*LuCReZiA*~
View full profile