2009/Apr/11

อย่างที่ชื่อบอกค่ะ

ผ่านไปแล้ว 1 เดือน

กับชีวิตการเป็น Extern

หรือนักศึกษาแพทย์ปี 6

ที่ปฏิบัติงานบนวอร์ดอายุรศาสตร์

อยู่ภายในโรงพยาบาลศิริราช

...

ชีวิตทั้งสิ้น 4 สัปดาห์

มีความหลากหลายทางอารมณ์ค่อนข้างสูง

เริ่มาจากพี่แพทย์ประจำบ้าน

ที่เป็นคนดูแลพวกเราโดยตรง

3 สัปดาห์แรก  ได้พี่ที่เงียบ ๆ ออกแนวโหด...

การราวด์ดูคนไข้ตอนเช้าและเย็นเป็นไปอย่างอึมครึม

มีอะไรสงสัยก็ไม่กล้าจะถาม

เพราะถ้าถามก็จะโดนย้นกลับมากว่า

"อ้าว  แค่นี้ก็ไม่รู้หรอ...ความรู้ปี 4 นะเนี่ย"

!!!

((ก็ตรูไม่รู้นิหว่า...))

1 สัปดาห์สุดท้าย

เปลี่ยนพี่แพทย์ประจำบ้านชุดใหม่

พี่ที่ดูแลเรา 〉〉พี่ ก. แกแบบ...

ขึ้นมาวันแรก

แกบอกว่าเราจะราวด์คนไข้แบบทหารหญิง

ขอให้พวกเราทุกคนแต่งหน้า จิกส้นเข็มมาราวด์ด้วย

!!!

 -*-

ทำได้ที่ไหนล่ะค้า~~~

การทำงานบนวอร์ดอายุรศาสตร์

ไม่ถึงครึ่งวันก็เดิน / ยืนจนน่องโป่ง

หน้ามันย่องเป็นแกงกะทิแล้ว

...

"ไม่เป็นไร  อย่าไปคิดมาก"

นี่คือคำพูดติดปากของพี่ ก.

ชีวิตด้านต่าง ๆ ก็เริ่มสดใสขึ้น

พวกเราเปิดคอนเสิร์ตย่อม ๆ กันในห้องพักแพทย์เป็นประจำ

พี่พยาบาลก็ใจดีมากขึ้น

พวกเราก็กล้าพูดมากขึ้น

แต่...1 สัปดาห์มันจะไปทันอาไร้...

เดี๋ยวก็ต้องออกไปปฏิบัติงานที่โรงพยาบาลข้างนอกแล้ว

เห้อ

...

อีกมุมหนึ่งที่สำคัญในการปฏิบัติงานวอร์ดอายุรศาสตร์

นั่นคือการที่เราจะได้พบกับคนไข้ที่หลากหลายมาก ๆ

แบ่งง่าย ๆ เป็นคนไข้ใน...และ  คนไข้นอก

---

คนไข้ใน  คือคนไข้ที่มานอนในโรงพยาบาล

คนไข้บางคน

นอนแล้วก็ทรมาน...ร้องไห้ทุกวัน

ไอ้เราพอเดินผ่านเตียงก็ต้องคอยปลอด

สงสารก็สงสาร  แต่ก็ได้แต่บอกให้อดทน

และช่วยให้การรักษาตามอาการไป

ส่วนการรักษาเฉพาะนั้น...เราได้ทำให้ไปแล้ว

คนไข้จะดีขึ้นหรือไม่

ก็เป็นสิ่งที่พวกเราได้แต่หวังว่าให้เป็นไปตามที่ร่ำที่เรียนมา

คนไข้บางคน

เข้ามาด้วยอาหารเล็ก ๆ น้อย ๆ

แต่ต้องการการสืบค้นเพิ่มเติมเพื่อหาสาเหตุของโรค

เช่น คุณยายคนหนึ่ง

เหลืองอร่ามอำไพ

ก็เข้ามานอนโรงพยาบาลเพื่อหาสาเหตุ

เราก็หาทางให้คุณยายได้รับคิวการตรวจทางรังสีให้เร็วที่สุด

((ซึ่งยากมากในโรงพยาบาลศิริราช))

ยายก็ขอบอกขอบใจ...เอาขนมมาให้

และพอได้คำตอบก็กลับบ้านไปอย่างมีความสุข

พวกเราก็มีความสุข

เย่ ๆ

คนไข้บางคน

ไม่เคยมามาร.พ.มาก่อน

มาครั้งนี้เพราะอาหารที่ตัวเองทนอยู่มากกว่า 2 ปีเป็นมาขึ้น

พอมาครั้งนี้ก็ได้เรื่อง

หลังจากสืบค้นมากมาย

สาเหตุก็มาจาก...มะเร็ง

ซึ่งมาจอนนี้ก็ไม่ทันเสียแล้ว

มะเร็งได้แพร่กระจากไปทั่วตัว

มีชีวิตเหลืออยู่ได้แค่ไม่ถึง 6 เดือนเท่านั้น

ซึ่งถ้ามาร.พ.ตั้งแต่เนิ่น ๆ

การพยากรณ์โรคจะดีกว่านี้อย่างมาก

สาสารคนไข้และลูก...

แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

ได้แต่ให้การรักษาตามอาการ

พอแกออกจากร.พ.ไป

แกก็กลับมาใหม่ด้วยสภาพทรุดโทรม

ภายในเวลาไม่ถึง 1 สัปดาห์

น่าเศร้ามากทีเดียว

---

คนไข้นอก

Extern ได้รับมอบหมายให้มีการตรวจผู้ป่วยนอก

หรือที่เรียกว่าผู้ป่วย OPD

สัปดาห์ละ 1 ครั้ง

ซึ่งแคสที่ได้รับมาความแตกต่างกันตั้งแต่

อาการสำคัญที่นำให้ผู้ป่วยมา...มาได้ทุกระบบ 

ตั้งแต่ศีรษะจรดตาตุ่ม

ลักษณะนิสัยคนไข้

คนไข้หลายคนใส่ใจรายละเอียดอาการของตนมาก

มากจนไม่รู้จะถามอะไรก่อน...

เช่น 2 วันก่อนปวดหัว...มีไข้...มีผื่นขึ้น...ปวดแขนขวาร้าวไปปลายเท้า...

เอ่อ...จะเริ่งตรงไหนดีล่ะเนี่ย

อาจารย์ก็มึนและก็ทำหน้าเข้าอกเข้าใจเด็กน้อยอย่างพวกเรา

แล้วก็ถามคนไข้ว่า

สรุปอาการหลักที่ทำให้มาวันนี้คืออะไร

ปัญหาก็น้อยลงหน่อย...

คนไข้หลายคนมากับญาติ...ซักประวัติไปก็ตลกโปกฮาไป

แบบว่าคือหนูอยากตรวจ ((เอนไซม์))ตับค่ะ...อีกคนก็บอกว่า

อ่าวเห้ย  จะมาตรวจเลือดไม่ใช่รึ -*-

คนไข้อีกกลุ่มเป็นคนแก่ที่มากับลูกหลาน

พูดไม่ได้ / หูตึง

ถามอะไรยายก็ตอบอีกอย่าง

ความหวังสุดท้ายก็อยู่ที่ญาติ

ญาติบางคนก็รู้ละเอียด...นับจำนวนคำที่ยายกินแต่ละมื้อได้

ญาติบางคน  ไม่รู้แม้กระทั่งว่ายายกินยาอะไรอยู่บ้าง

อันนี้ก็จะต้องยอมรับว่าลำบากจริง ๆ ในการหาข้อมูลเพื่อมาวินิจฉัยโรค

...

การออก OPD เป็นการฝึกทักษะการตรวจให้เร็วและตรงจุดมากขึ้น

แพทย์ทั่วไปในปัจจุบันต้องตรวจคนไข้ประมาณ50 คนต่อ 4 ชั่วโมง

แต่นี่...นศพ.ปี 6

ตรวจได้แค่ 4 คนใน3 ชม. ครึ่ง

!!!

แล้วมันจะไปรอดได้ยังง้ายยยยย

...

เอาเถอะค่ะ

อีก 4 สัปดาห์ต่อไปนี้

ลูคจะไปปฏิบัติงานจริง ๆ ที่ร.พ.อื่น

"ร.พ.พระนั่งเกล้า"

ต้องทำอะไรเองมากขึ้น

ตรวจโอพีดี 10 คนใน 4 ชม.

อยู่เวรตามลำพังตอนกลางคืน

และเริ่มสั่งการรักษาเองเป็นคนแรกที่ได้เห็นคนไข้

ไม่ต้องห่วงนะคะ

มีพี่แพทย์เป็นคนดู  คอนเฟิร์มอีกทีว่า

ไอ้ที่เราคิดที่เราทำน่ะ  มันถูกรึเปล่า

ลูคคิดว่าน่าจะมีอะไรสนุก ๆ มาเล่าให้ฟังอีก

...

อย่าลืมมาติดตามอ่านนะคะ

^^

Comment

Comment:

Tweet


อยู่ข้างนอกชีวิตดีกว่าข้างในนะ เราว่า

สู้ๆ ^ ^

ปืนฉีดน้ำ ขันน้ำ ปืนฉีดน้ำ ขันน้ำ
#8 by fontis At 2009-04-14 19:41,
แวะมาสาดน้ำจ้า อิอิ
ใกล้จะลงเด็กแล้ว ดีจาย ย ยย ย ย
เด็กสุดท้ายจริงๆ ในการเรียนแพทย์ กรี๊ด ตื่นเต้นดีใจประหนึ่งได้เป็นนางงามจักรวาล 555+

ขันน้ำ ดอกมะลิ
#7 by LiTt|e`r3d`r|diNg`h0od At 2009-04-13 11:14,
ฟังหลายๆคนพูดมาแล้ว เราไม่ปลื้มกับ med ในเอาซะเลยน่ะ ^^" รู้สึกเลยว่า ถ้าต้องขึ้นเมื่อไหร่ ก็คงเซ็งแด่วๆแน่นอน

ยังไงตอนนี้เธอก็ผ่านมาแล้วนี่นะ ขอให้มีความสุข กับ med นอกละกันน่อ

สวัสดีสงกรานต์จ้า ปืนฉีดน้ำ
#6 by Zieghart At 2009-04-12 15:25,
sad smile เย่ๆ
#5 by H@ppy (202.28.181.200) At 2009-04-12 01:02,
ท่าทางน่าสนุกนะคะ ดูหลากหลายดี แต่ก็คงเหนื่อยอยู่เนอะ สู้ๆ big smile

ขันน้ำ ขันน้ำ ขันน้ำ
ดอกมะลิ ดอกมะลิ
#4 by ดินสอทราย At 2009-04-11 21:43,
ทำไมmedมันเครียดจังวะเนี่ย
อยู่ทรอม่า เฮอาปาจิงโกะมากมาย
แทบจะอัดวีดีโอตลกขายแล้ว
#3 by mutsuki At 2009-04-11 21:34,
พี่ค่ะ หนูอยากเป็นหมอ

จะพยายามค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะค่ะ พี่ นศพ

ว่าที่ แพทย์ อิอิ

ยินดีเป็นอย่างยิ่ง

ขันน้ำ ขันน้ำ ขันน้ำ ขันน้ำ
#2 by amp_chinj At 2009-04-11 20:15,
ลงแล้วเหมือนกันจ้า

4 สัปดาห์ผ่านไปเร็วมาก ๆ จริง ๆ เนอะ มีหลากหลายอารมณ์ หลากรสชาติอย่างที่แพนว่าไว้จริง ๆ คิดแล้วหลายเรื่องชวนให้น้ำตาร่วง (ช่วยคนไข้ไว้ไม่ได้) บางเรื่องชวนสยอง (โดนอาจารย์ด่า) บางเรื่องก็อดอมยิ้มไม่ได้ (รักษาคนไข้หนัก เป็นอัมพาตเกือบเสียชีวิต...จนดีขึ้นกลับบ้านได้)

นับเป็นประสบการณ์ที่มีค่าจริง ๆ

สู้ ๆ ต่อไปนะเหล่า extern
#1 by Highwind At 2009-04-11 20:10,

~*LuCReZiA*~
View full profile